Energie
We hebben allemaal licht, warmte en vervoer nodig om te leven en te werken. Daarvoor gebruiken we veel fossiele energiebronnen (olie, gas, steenkool), maar die zijn niet onuitputtelijk. We moeten er dus zuinig mee omspringen en ook andere bronnen gebruiken. Ondertussen verbruikt Europa almaar meer energie en moet het er ook steeds minder van invoeren. Daar moet verandering in komen en dat hebben de Europese landen gelukkig begrepen. Dankzij duidelijke afspraken en gezamenlijke inspanningen kan Europa zorgen voor voldoende betaalbare en milieuvriendelijke energei.
Een complexe sector.
Als je je pc aanzet of je auto start, denk je er meestal niet aan wat daar allemaal voor nodig is. Om te beginnen moeten de aarde je energie leveren via gas, olie of steenkool. Ook brandhout, wind, water en zonlicht kunnen daarvoor zorgen. Dan moet die energie vervoerd worden, vaak van het andere eind van de wereld.
Daarvoor, is een hel infrastructuur nodig die jaren moet kunnen doorgaan. Dat vergt enorme technische, logistieke en financiële middelen. 
Energie is onmisbaar, niet alleen voor verlichting, verwarming en vervoer, maar voor de hele economie: landbouw, industrie, diensten en wetenschap. We hebben veel energie nodig om onze levenskwaliteit te handhaven. Het is belangrijk dat we daarmee het milieu (lucht, water, bodem) en het klimaat zo min mogelijks schaden.

Klimaatverandering
Als de wereld de uitstoot van broeikasgassen niet vermindert, zal de verandering van het klimaat buitensporige kosten met zich brengen. Momenteel wordt 70 % van onze energie opgewekt met fossiele brandstoffen. Die produceren bij verbranding CO2, het belangrijkste broeikasgas. Vandaar is het essentieel dat Europa voor zijn energie minder fossiele brandstoffen en meer CO2-arme energiebronnen gaat gebruiken.
Samen ingrijpen
Hoe belangrijk de energiesector is, beseffen de EU‑landen al langer dan vandaag. Al kort na de Tweede Wereldoorlog heeft Jean Monnet, een van de grondleggers van de Europese Unie, erop gewezen dat Europa de middelen van de oorlog in dienst van de vrede moet stellen. De eerste Europese verdragen hadden daarom te maken met kolen, staal en kernenergie: de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), sinds 1999 opgenomen in het algemene EU‑beleid en het Verdrag voor Atoomenergie (Euratom, altijd nog van kracht).
Sinds de jaren zestig hebben de Europese landen begrepen dat zij moeten samenwerken als er problemen zijn bij de energievoorziening. Er werden strategische olievoorraden aangelegt en er kwam een procedure voor crisissituaties. Het energiebeleid heeft nu meer dan ooit gevolgen op andere gebieden: industrie, milieu, vervoer, onderzoek, innovatie en zelfs buitenlandse betrekkingen.
Hoe gaat de EU te werk?
Omdat Europa zelf over weinig energiereserves beschikt, moet het het grootste deel van zijn energie invoeren. Het moet daarvoor de prijs betalen die de wereldmarkt of zelfs individuele leveranciers bepalen. Een slimme manier om minder te betalen, is minder verbruiken. Dat spreekt vanzelf. Maar moeten we daarvoor ook een deel van onze levenskwaliteit en ons comfort opgeven?
Energie besparen
Het antwoord is nee: we hoeven ons comfort niet op te geven, als we de energie maar efficiënter gebruiken. Daar zitten alleen maar voordelen aan: de CO2-uitstoot gaat omlaag, we kunnen nieuwe banen scheppen en we besparen geld doordat we minder afhankelijk worden van de invoer van energie. Bovendien kunnen wij onze deskundigheid exporteren. Daarom is energie‑efficiëntie een van de belangrijkste EU‑doelstellingen.
Een ware Europese energiemarkt
In principe kunnen elektriciteit en gas vrij circuleren via de netwerken die Europa doorkruisen. Op de Europese energiemarkt kunnen alle producenten en providers met elkaar concurreren. Theoretisch betekent dat dat je elektriciteit en gas kunt kopen waar je maar wilt. Dat moet tot kwaliteit goede leiden voor een correcte prijs. Maar omdat talloze nationale regels de ontwikkeling van internationale energiebedrijven remmen, is die markt van 500 000 000 consumenten nog niet eengemaakt. Zo bepalen veel landen een vaste prijs voor de levering van gas en elektriciteit aan ondernemingen. Sommige energiebedrijf krijgen zelfs voorrang bij de toegang tot de netwerken. Dat soort omstandigheden doet investeerders aarzelen en kan de vernieuwing van verouderde installaties verstoren. Er is dus behoefte aan betere concurrentievoorwaarden. Gemeenschappelijke regels moeten ervoor zorgen dat eidereen de netwerken op voet van gelijkheid gebruiken kan. De EU vervult hier een cruciale rol: zij bepaalt de regels en moet erop toezien dat bepaalde spelers niet onterecht genieten van wat bijna een monopolie is.
Moderne energienetwerken
De energienetwerken moeten gemoderniseerd en uitgebreid worden, niet alleen omdat de energiebehoefte blijft stijgen, maar ook om de markt te diversifiëren en te stroomlijnen.
Het kost nog vaak te veel tijd om aan de nodige vergunningen te komen. De EU moet de verdere uitbouw en modernisering van de energienetwerken stimuleren en daarbij duidelijke prioriteiten stellen, zoals de aanleg van "ontbrekende schakels", vooral in Oost‑Europa. De EU moet niet alleen coördineren, maar ook bepaalde noodzakelijke maar voor individuele bedrijven en landen economisch niet zo rendabele projecten financieel steunen.
De klant is koning
Uiteindelijk moet het EU‑energiebeleid ten goede komen aan alle energieconsumenten: grote en kleine, bedrijven en gezinnen. Die moeten beter op de hoogte zijn van hun rechten om de mogelijkheden van de interne markt voor energie optimaal te kunnen benutten. Zo moeten zij gemakkelijk van provider kunnen wissellen, duidelijke facturen en vergelijkbare offertes ontvangen, de herkomst van hun elektriciteit kennen en weten hoeveel zij verbruiken. Dankzij informatica en telecommunicatie kunnen consumenten hun invloed meer laten gelden. Alleen een Europese regelgeving kan ervoor zorgen dat alle consumenten op gelijke voet worden behandeld en meegenieten van de voordelen van de schaalvergrotingen van de industrie. Zo kan de EU zorgen voor duidelijke normen voor de bescherming val elektronische gas- en elektriciteitsmetergegevens. Consumenten moeten het reële gebruik van apparatuur kennnen, zodat zij de zuinigste kunnen kopen. Bedrijven moeten hun energie in alle zekerheid kunnen kopen bij de goedkoopste aanbieder. Alleen echte concurrentie kan zorgen voor correcte prijzen: niet te hoog, maar ook niet zo laag dat investeringen in energieproductie oninteressant worden.
Veiligheid, een kernvraag voor consumenten?
De EU moet ook garanderen dat energie om een veilige manier worden geproduceerd en vervoerd. Daarvoor moet zij de veiligheidsnormen voor energie infrastructuur harmoniseren. Het ongeluk in het Japanse Fukushima heeft aangetoond hoe Belangrijk de nucleaire veiligheid is. Daarom moet de EU de strongst mogelijke normen hanteren voor de Europese kerncentrales en de verwerking van nucleair afval. De normen voor radioactieve straling, zowel voor werknemers van kerncentrales als voor de bevolking, zijn nu al in de hele EU gelijk. Tot slot moet de illegale handel in uranius en leveringen die tot de productie van kernwapens kunnen leiden, ook in de toekomst uitgesloten blijven.
CO2-arme technologie
Europa heeft een technologische revolutie nodig om zijn energie te kunnen produceren met CO2 uit te stoten. In 2018 heeft de Europese Unie voorgesteld haar strategisch plan voor Koolstofarme energietechnologieën aan te passen. Gezien de nieuwe uitdagingen op de wereldwijde energiemarky geeft de EU voorrang aan onderzoek en innovatie: de energiesector heeft meer koolstofarme technologie nodig en er moeten kostenefficiënte nieuwe producten op de markt worden gebracht.
Daarvoor moeten alle partijen in de sectors samenwerken en financiële steun kregen van de EU. Het gaat daarbij om andere productiewijzen en energiebronnen (biobrandstof, wind, zon, kernenergie, brandstofcellen en waterstof), een zuiniger omgang met energie in "intelligente steden", de opvang en onderaardse opslag van CO2 en de elektriciteitsnetwerken van de toekomst. Deze nieuwe technologie moet betaalbaar en rendabel zijn, zodat zij de huidige kan vervangen en de Europese CO2-uitstoot drastisch kan verminderen. Daarvoor is zoveel geld nodig dat coördinatie op EU‑niveau onvermijdelijk is.
Energiediplomatie
Europa, de grootste regionale markt ter wereld, moet op de internationale markt standhouden om zijn energiebevoorrading verzekeren. Europa is te groot en te afhankelijk van het buitenland om de zaken op hun beloop te laten, zeker nu de jacht op energie heviger wordt. Maar de EU‑landen spreken nog lang niet altijd met één stem en kunnen zo niet voldoende gewicht in de schaal brengen bij de onderhandelingen met de grote energieproducenten en -consumenten. Europa moet de veilige aanvoer van gas en ollie garanderen. Bij het buitenlandse EU‑beleid moet altijd rekening worden gehouden met energie zowel bij ontwikkelingssteun maar ook bij handel en bilaterale samenwerking. Dat creëert ook exportmogelijkheden voor geavanceerde Europese technologie.